X
تبلیغات
وکیل جرایم سایبری

پسماندها و بازیافت

اخبار مربوط به زباله و بازیافت
یکشنبه 14 مرداد‌ماه سال 1397

پیش‌نیازهای بازیافت زباله در شهرک‌های صنعتی


صفیه رضایی: ایده ایجاد واحد صنعتی بازیافت زباله در شهرک‌های صنعتی بزرگ و وسیع میسر است و می‌تواند هزینه‌های حمل‌ونقل، جابه‌جایی و دفن و امحای زباله را کاهش دهد. به علاوه اینکه صنعت بازیافت سودآور است و می‌تواند چالش نبود محل دفن زباله که بین سازمان‌های محیط‌زیست، شهرداری و شرکت شهرک‌های صنعتی به وجود می‌آید را از بین ببرد. پیش‌نیاز تحقق این ایده در تمامی شهرک‌های صنعتی فرهنگ‌سازی برای تفکیک زباله است تا صنعت بازیافت بیش از پیش در کشور ما رشد کند.


براساس ماده ۱۱ قانون مدیریت پسماندها مصوب سال ۸۳ مجلس شورای اسلامی، مدیریت اجرایی پسماندها همگام با ضوابط سازمان محیط‌زیست مورد تاکید قرار گرفته است. حال اگر در شهرک‌های صنعتی واحدهای بازیافت زباله ایجاد شود میزان هزینه‌های جاری در سازمان‌ها کم خواهد شد. 
امروزه نگرش‌ها به زباله به عنوان ماده‌ای دورریختنی نیست بلکه به عنوان طلای کثیفی است که به مدیریت نیاز دارد و مدیریت پسماند یا مدیریت زباله شناخته می‌شود. در شهرک‌های صنعتی نیز مانند شهرک‌های مسکونی حجمی از زباله وجود دارد که نیاز است مدیریت، جانمایی و امحا شود و چه بسا نیاز باشد بر اثر فرآیند تبدیل، بازیافت شود. صنعتی که چندان در کشور ما قوی نیست. این در حالی است که کشورهای دیگر از صنعت بازیافت زباله درآمد زیادی دارند. با این حال ایده ایجاد واحد صنعتی بازیافت زباله اندکی باید مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرد چراکه ممکن است سوال شود در کشوری که چندان در صنعت بازیافت سرمایه‌گذاری جدی نمی‌شود آیا احداث یک کارخانه بازیافت آن هم در شهرک‌های صنعتی امکان‌پذیر است؟ 
جمع‌آوری زباله‌ها
مرتضی دارایی، مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی استان ایلام در این زمینه به گسترش صنعت گفت: زباله‌های موجود در شهرک‌های صنعتی را مامور خدماتی شهرداری جمع‌آوری می‌کند و در یک محل تعیین‌شده دپو، سپس امحا می‌شود. 
دارایی معتقد است که ایجاد واحد صنعتی بازیافت زباله در شهرک‌های صنعتی ممنوع است چراکه برای واحدهای صنعتی غذایی که در آن محدوده فعالیت می‌کنند معضلات زیست‌محیطی ایجاد می‌کند. 
بازیافت؛ اقتصادی و به‌صرفه
بختیار رازانی، مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی لرستان نیز به گسترش صنعت گفت: میزان زباله‌ها در شهرک‌های صنعتی کم‌وسعت است از این رو در این شهرک‌ها به احداث کارخانه بازیافت زباله نیازی نیست اما در شهرک‌های صنعتی پروسعت احداث کارخانه بازیافت نه‌تنها صرفه اقتصادی دارد بلکه باعث مدیریت صحیح پسماندها خواهد شد. 
آن‌طور که رازانی بیان کرد، در استان لرستان کارخانه بازیافت برای شهرک‌های صنعتی تعریف نشده است؛ موضوعی که دارایی نیز برای استان متبوع خود بر آن صحه گذاشت. 
پیش‌نیاز بازیافت زباله
جهانگیر شاهمرادی، مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی البرز از وجود کارخانه بازیافت در شهرک صنعتی اشتهارد خبر داده است. این کارخانه بازیافت زباله‌های نایلونی و پلاستیکی را بازیافت می‌کند. 
وی در توضیحات بیشتری به گسترش صنعت گفت: نوع زباله‌های واحدهای صنعتی با هم فرق دارد. از این رو روش یکسان بازیافت برای تمامی زباله‌ها وجود ندارد. مگر اینکه یک شهرک تخصصی وجود داشته باشد که در تمامی زون‌بندی‌های آن واحدهای همگن باشند و تمامی زباله‌های آن یکسان جمع‌آوری شود. 
شاهمرادی گفت: متاسفانه مشکلی که در تمامی استان‌های کشور وجود دارد مربوط به امحا و بازیافت زباله‌ها است چراکه برای زباله‌های صنعتی و ویژه، زیرساخت‌های لازم امحا وجود ندارد و محل‌هایی را که سازمان محیط‌زیست برای امحای زباله درنظر می‌گیرد مربوط به پسماندهای خانگی است و به طور معمول برای زباله‌های صنعتی و بیمارستانی کمتر برنامه‌ریزی می‌شود. وی گفت: برای بازیافت زباله‌های خشک مانند کاغذ در داخل شهرک‌های صنعتی امکان احداث واحد صنعتی بازیافت وجود دارد اما پسماندهای حجیم و بزرگ به تعیین محل امحا نیاز دارد. مدیرعامل شرکت شهرک‌های صنعتی البرز در بررسی مشکلات بازیافت زباله‌های صنعتی گفت: واقعیت این است که شهرک‌های بزرگ در کلانشهرهایی مانند البرز و تهران به تفکیک ویژه زباله و محل بازیافت نیاز دارد به ویژه برای شهرک‌های بزرگ صنعتی نیز باید این رویکرد در پیش گرفته شود. البته هم‌اکنون برای بازیافت زباله‌های پلیمری مشکلی وجود ندارد اما نیاز است برای امحای بخشی از زباله‌ها که امکان بازیافت آن در شهرک‌های صنعتی وجود ندارد محل ویژه امحا از طرف سازمان محیط‌زیست معرفی شود. در بررسی نکاتی که مدیران عامل شرکت‌های استانی ایلام، لرستان و البرز مطرح کردند به چند نکته می‌توانیم اشاره کنیم؛ نخست اینکه زباله‌ها در شهرک‌های صنعتی به دو دسته تقسیم می‌شوند: زباله‌های عادی که شرکت‌های خدماتی وابسته به شهرداری آنها را از سطح شهرک‌های صنعتی جمع‌آوری می‌کنند. دوم پسماندهای ویژه و صنعتی که مدیریت آنها بر عهده واحد صنعتی است و زیرنظر سازمان محیط‌زیست باید امحا شود. گام نخست در بازیافت زباله تفکیک آن است و تا زمانی که این تفکیک انجام نشود، نمی‌توان به موضوع بازیافت ترکیبات زباله خوش‌بین بود به ویژه اینکه این رویکرد احداث واحدهای صنعتی بازیافت زباله ایده‌ای است که در تمامی شهرک‌های صنعتی قابل اجرا نیست چراکه تفکیک زباله‌های تمامی واحدهای صنعتی در رشته- صنعت‌های مختلف سخت است. نکته دیگر اینکه متولی جمع‌آوری زباله‌های معمولی شهرداری است اما زباله‌های صنعتی را باید واحدهای صنعتی هماهنگی برای امحا و جابه‌جایی آن را انجام دهند. به عبارتی، مدیریت پسماندها بر عهده صاحبان صنایع است چراکه باید محل جمع‌آوری و دفن پسماندها در ابتدا معلوم و بعد از آن کار انتقال انجام شود. از این رو امحا و دفن پسماندهای صنعتی در شهرک‌ها و نواحی صنعتی برعهده صاحبان صنعت بوده و فقط شناسایی محل مناسب انباشت پسماندها و هماهنگی با دستگاه‌های مربوط برعهده شرکت شهرک‌های صنعتی استانی است. حمل‌ونقل زباله و پسماندهای تولیدشده در واحدهای مستقر در شهرک‌های صنعتی با ایجاد تفاهم بین شرکت شهرک‌های صنعتی و شرکت جداسازی و دفن زباله و پسماند بررسی شده است. 
 نکته دیگر مربوط به کاهش هزینه‌های حمل‌ونقل و سودآوری بابت وجود کارخانه بازیافت زباله است. به هر میزان سعی شود که در شهرک‌های صنعتی یا در کنار آنها احداث کارخانه‌های بازیافت زباله پیگیری شود، از چالش امحای زباله‌ها نیز کاسته خواهد شد. 
بدیهی است در صورتی که الزامات مدیریت پسماند نهادینه شود، همه مردم و صنعتگران رعایت می‌کنند. همچنین درباره جلوگیری از آلایندگی‌های صنعتی و دفع و تفکیک زباله‌ها به صورت اصولی، همکاری تمام دستگاه‌های دولتی و خصوصی مورد نیاز است. ممکن است وضعیت مدیریت پسماند به‌دلیل آگاهی ناکافی واحدهای صنعتی از قانون و نحوه برخورد با پسماند تولیدی، به‌کار نگرفتن افراد دانش‌آموخته متخصص مسئول پسماند در واحدهای صنعتی، قانون‌گریزی برخی واحدهای دارای پسماند صنعتی و خاص، نبود زیرساخت‌های لازم و در دسترس در زمینه مدیریت پسماند و اجرا نشدن موثر برخی از مفاد قانون مدیریت پسماند از سوی متولیان مشخص شده دچار اخلال شود که در این زمینه توجه بیشتر و برنامه‌ریزی صحیح و اصولی بیشتر احساس می‌شود. همچنین در سایر گروه‌های پسماند مانند پسماندهای خاص باید ضوابط نگهداری، دفن و بازیافت زباله به خوبی برای واحدهای تولیدکننده از سوی تمامی بخش‌های تخصصی و علمی و نظارتی برای واحدهای صنعتی تبیین شود تا کمترین مشکلات زیست‌محیطی ناشی از این گروه از پسماندها ایجاد شود. حتی می‌توان در حالتی آرمانی شرایطی را تصور کرد که یک شهرک صنعتی بازیافت زباله ایجاد شود و زباله‌ها درحالت تفکیک شده به چرخ بازیافت و مصرف درآیند.

سه‌شنبه 14 فروردین‌ماه سال 1397

حفظ محیط زیست با مدیریت زباله در منزل

زباله اصطلاحا به فضولات جامد، نیمه جامد یا مایعی گفته می شود که ظاهرا به درد نخور بوده و دور ریخته می شود. زباله خانگی شاید مهمترین بخش زباله محسوب شوند که در صورت تفکیک و مدیرت صحیح بتوانند بخشی از سرمایه های ملی را باز گرداند.

زباله اصطلاحا به فضولات جامد، نیمه جامد یا مایعی گفته می شود که ظاهرا به درد نخور بوده و دور ریخته می شود. زباله خانگی شاید مهمترین بخش زباله محسوب شوند که در صورت تفکیک و مدیرت صحیح بتوانند بخشی از سرمایه های ملی را باز گرداند.

امروزه به دلیل افزایش جمعیت، زباله های شهرها نیز افزایش یافته است. از آن گذشته رواج فرهنگ مصرف سبب شده است در شهرهای بزرگی چون تهران هر فرد روزانه 900 گرم زباله تولید کند. زباله های خانگی عبارتند از: پس مانده های مواد خوراکی، کاغذ، شیشه، فلزات، پلاستیک، پارچه و غیره.

بخش بزرگی از زباله های خانگی را پس مانده های گیاهی و حیوانی مثل پس مانده سبزی ها، پوست و ضایعات میوه و استخوان و ضایعات گوشت و مرغ و ماهی تشکیل می دهند که زباله تر به حساب می آید. کاغذ و مقوا اعم از روزنامه، کتاب، دفتر و کاغذ بسته بندی نیز بخش بزرگ دیگری از زباله را تشکیل می دهد.

انواع پلاستیک، ظروف یک بار مصرف، اسباب بازی و قوطی های فلزی و شیشه ای نیز بخشی از زباله های منازل است.

باید توجه داشت تمام موادی که از نظر ما به درد بخور نیستند، دور ریختنی نیست. اگر به هزینه های جمع آوری و دفن زباله نگاهی بیندازیم، متوجه می شویم که با کمی دقت می توان از استهلاک چه سرمایه قابل توجهی جلوگیری کرد.

هزینه جمع آوری و دفن هر تن زباله 35 هزار ریال است. برای تولید هر تن کاغذ باید 15 اصله درخت تنومند قطع شود و برای تولید هر تن آلومینیوم 4 تن سنگ معدن و 7 تن زغال سنگ و قیر لازم است. برای تولید شیشه باید مقدار زیادی شن و ماسه از زمین استخراج شود. عمل حفاری و استحراج منظره زشتی به محل معدن می دهد و علاوه بر آن مقدار زیادی سوخت و آب نیز مصرف می شود.

هر تن زباله حدود 400 متر مکعب گاز گلخانه ای دی اکسید کربن متصاعد می کند و از هر تن زباله 400 تا 600 لیتر شیرابه خارج می شود که می تواند تاثیر خطرناکی روی آب و خاک داشته باشد و محل های دفن زباله هر روز گسترش بیشتری پیدا می کنند. اگر تولید زباله به همین ترتیب ادامه داشته باشد، مدت زیادی طول نخواهد کشید که تمام اراضی اطراف شهرها پر از زباله شده و محلی برای دفن زباله باقی نخواهد ماند.

بازگشت به طبیعت در مورد بسیاری از مواد موجود در زباله به طول می انجامد و این مواد سالها باعث آلودگی و آسیب به محیط زیست می شوند. شیشه و قوطی های فلزی و بویژه آلومینیومی صدها سال روی زمین باقی می مانند. کیسه ها و ظروف پلاستیکی که یک روز به دلیل سبکی و دوام آنها ساخته شدند، امروزه عامل بزرگترین مشکلات زیست محیطی هستند. پلاستیک غیر قابل تجزیه است و کیسه های نایلونی به طور متوسط 500 سال در محیط باقی می مانند. کیسه های پلاستیکی همراه باد همه جا پخش می شوند و بیشتر آنها سر از دریا در آورده با بلعیده شده به وسیله جانداران سبب مرگ آنها می شوند. چنانچه پلاستیک و نایلون موجود در زباله سوزانده شود، اسید کلریدریک ایجاد می کند که باعث آلودگی هوا و آسیب رساندن به انسان و دیگر موجودات می شود.

از سوی دیگر، انباشته شدن زباله در محل و شهرها مکان خوبی برای رشد میکروبها و تولید و تکثیر حشرات و جانوران موذی نظیر موش است؛ زیرا زباله 3 عامل رشد و تکثیر این جانداران یعنی مواد غذایی، رطوبت و پناهگاه را با خود دارد. طبق برآوردهای علمی در هر گرم خاکروبه بین 50 هزار تا 10 میلیون باکتری مختلف وجود دارد. مگس که ناقل انواع اسهال، حصبه، وبا، سل و است و موش که تکثیر آن بستگی به میزان زباله دارد و تیفوس و طاعون را اشاعه می دهد، در اثر انباشتگی زباله سلامت محیط انسانی را تهدید می کنند.

بعضی از زباله های خانگی مثل انواع باکتری، لامپهای مهتابی و جیوه ای و لوازم الکترونیکی به علت داشتن سرب، جیوه و کادمیوم در ترکیب خود خطرناک هستند.

همچنین تعویض خانگی روغن موتور ماشین و جاری کردن آن در فاضلاب شهری به دلیل وجود مواد سمی باعث آلودگی آبها می شود. یک لیتر روغن موتور می تواند تا یک میلیون لیتر آب سالم را آلوده کند.

در حالی که این روغن موتور قابل بازیافت و استفاده مجدد است و می توان آن را به تعویض روغنی ها تحویل داد تا آن را برای تصفیه مجدد تحویل پالایشگاه دهند.

چگونه مدیریت زباله های خانه را به عهده بگیریم؟

مصرف درست می تواند تا حد زیادی هزینه های خانواده و مصرف آب و انرژی را پایین بیاورد و از تولید بیش از اندازه زباله جلوگیری کند.

برای مدیریت زباله های منزل در درجه اول مواد قابل تجزیه مثل پس مانده های آشپزخانه و مواد غذایی را از سایر مواد جدا کنید. این مواد بسرعت تجزیه شده به طبیعت باز می گردد.

پس مانده های گیاهی نیز به کود کمپوست تبدیل می شود که برای اصلاح خواص خاک و جبران مواد غذایی از دست رفته آن مفید است و با اجرای دقیق این طرح می توان روزانه 530 هکتار خاک کشور را احیا کرد.

روزنامه ها و کاغذهای باطله و دفترچه های تمام شده مشق نیز قابل بازیافت است که باید جداسازی شود. همچنین شیشه های به درد نخور منزل علاوه بر قابلیت مجدد تبدیل به شیشه در صورت بازیافت، فضای دفن زباله را نیز اشغال نمی کند. بنابراین شیشه ها را نیز در محل دیگری نگهداری کنید و وقتی انباشته شد آن را به ماموران بازیافت یا خریداران دوره گرد بفروشید.

ظروف و قوطی های فلزی آلومینیوم را دور نیندازید. بازیافت آلومینیوم می تواند 90 درصد انرژی لازم برای ساخت آن را به صرفه جویی کند. آلودگی مرحله تولید آن نیز 95 درصد کمتر است. این قوطی ها را نیز جدا نگهدارید و به فروشنده های دوره گرد بفروشید تا به قوطی، ظرف جدید، فویل و ظروف یکبار مصرف آلومینیومی تبدیل شود.

برای کاهش خطرات میکروبها و حشرات، در سطل زباله از کیسه های پلاستیکی سالم جای میوه یا خریدهای دیگر استفاده کنید و هر شب در زمان مناسب زباله را به رفتگر تحویل دهید. کیسه های پلاستیکی، ضایعات پلاستیکی و لوازم پلاستیکی شکسته را جمع آوری کنید و به خریداران دوره گرد تحویل دهید. تا جایی که ممکن است از لباسها و پارچه ها استفاده کنید. از پارچه های پنبه ای برای گردگیری و استفاده در آشپزخانه می توان بهره گرفت.

لوازم برقی از انواع باتری بهتر است تا حد ممکن از اسباب بازیها و لوازم باتری دار استفاده نکنید. باتری ها حاوی مواد سمی هستند و قرار گرفتن آن در دسترس بچه ها کار درستی نیست.

از قرار دادن لامپهای سوخته در محلی که قابل شکستن است، خودداری کنید. مواد موجود در آنها بشدت آلاینده است.

ظروف غذا را ابتدا کاملا تخلیه کنید و سپس بشویید. این کار باعث می شود رطوبت کمتری وارد زباله ها شود. خرده نان و پس مانده سفره را نیز می توانید برای پرنده ها بریزید. سعی کنید فقط مواد قابل تجزیه را در کیسه ریخته و تحویل رفته گر بدهید.

هنگام خرید از بسته بندیهای زیاد از سوی فروشنده جلوگیری کنید. خرید را به طور کلی انجام دهید. مثلا برنج را برای مصرف سالانه خریداری کنید.

با این روش کیسه های کمتری برای بسته بندی استفاده می شود. برای خرید نیز می توانید از ساکهای پارچه ای که پارچه های موجود در خانه ساخته اید، استفاده کنید در صورت امکان شیرینی و آجیل را در پاکتهای کاغذی بخرید. از ظروف یک بار مصرف نیز کمتر استفاده کنید.

اگر در حیاط خانه تان باغچه دارید، می توانید مقداری از زباله ها و پس مانده های آشپزخانه مثل پوست تخم مرغ، استخوان، ضایعات سبزی و میوه و ضایعات گوشتی و دیگر مواد قابل تجزیه را در گوشه باغچه تان به کمپوست تبدیل کنید.

منبع: بنیاد اندیشه اسلامی

یکشنبه 20 اسفند‌ماه سال 1396

بهبود محیط زیست به ۵ روش

بهبود محیط زیست

با توجه به رشد جمعیت در جهان و استفاده آنان از اقلام مختلف، آلودگی و گرمایش جوی زمین در حال افزایش است. از این رو راه های ساده و کابردی برای بهبود محیط زیست وجود دارد که ما چندین روش را به شما با زبان ساده معرفی خواهیم کرد. این روش ها باعث می شود با انجام روزانه این کارها و تبدیل کردنشان به عادت تا حدودی البته در شکل وسیع تر بهبود محیط زیست فراهم شود.

یکی از این روش های کاربردی بازیافت است. اگر شما به صورت روزانه با قرار دادن چند سطل مختلف برای انواع مختلفی از زباله ها همچون :

  • پلاستیک
  • نان
  • آهن و آلومنیوم
  • شیشه
  • کاغذ

بازیافت انجام دهید و زباله هایتان را تفکیک کنید بی شک در طولانی مدت در هزینه و انرژی صرفه جویی کرده اید. این مسئله نه تنها به نفع جیب شماست بلکه به حفظ محیط زیست نیز کمک می کند.

از مصرف کیسه های پلاستیکی اجتناب کنید و یا تا جایی که می توانید کمتر استفاده کنید. کیسه های قابل استفاده مجدد (مانند کیسه های پارچه ای) یک جایگزین مناسب هستند. شما به طور متوسط بیشتر از ۶ تا ۱۰ بار می توانید از این کیسه ها استفاده مجدد کنید و این امر نه تنها باعث کاهش تولید پلاستیک می شود بلکه شخصیتی متفاوت در مقابل دیگران را به وجود می آورد.
تکرار این عمل باعث فرهنگ سازی و جذب مردم به این سمت و سو شده و به بهبود محیط زیست کمک خواهد کرد.

کاهش مصرف برق را جدی بگیرید. شاید برایتان این سوال پیش آمده است که وقتی وسیله مورد نظر ما خاموش است، برق مصرف نمی کند ولی این طرز فکر درستی نیست. اگر به کاهش مصرف برق خانه خود اهمیت می دهید بهتر است حتی هنگام خاموش بودن و استفاده نکردن از آن نیز پریز وسیله مورد نظرتان را از برق تا وقتی که استفاده مجدد از آن نکنید، بکشید.

از میوه ها وسبزیجاتتان دوباره کاشت و برداشت کنید. بسیاری از میوه ها دارای خاصیت درمانی پوستی و … هستند پس شما می توانید از پوست میوه ها برای تقویت و ترمیم پوستتان استفاده کنید. بذر بعضی از میوه ها و سبزیجات نیز می توانند در باغچه خانه شما دوباره کشت و بعد از مدتی برداشت شوند (به این مسئله توجه داشته باشید که رشد یک میوه ممکن است چند ماه و یا حتی چند سال طول بکشد)

محصولات و مواد غذایی محلی بخورید. خوردن محصولات و ثمرات محلی باعث می شود که از حمل و نقل های وقت گیر جلوگیری شود همچنین در این صورت دی اکسید کربن کمتری تولید خواهد شد و به کاهش ترافیک شهر ها نیز کمک خواهد کرد. اگر به زمان و محیط زیست ارزش قائلید و محصول مورد نیازتان خارج از محدوده شماست بهتر است از وسایل نقلیه عمومی برای رفت و برگشت استفاده کنید.

بسیاری از این ایده ها و روش ها شاید برای بسیاری کم بازده و ناکارآمد به نظر بیاید ولی سوال اینجاست اگر چندین نفر از ما این روش ها را به یک عادت روزانه تبدیل کنیم چه؟ بدون شک در شکلی وسیع تر تاثیرگذار خواهد بود.

منبع: http://eafworld.com/improving-the-environment/

یکشنبه 20 اسفند‌ماه سال 1396

نقاشی بر چای کیسه‌ای

خانم روبی سیلیوس که اصالتا اهل فیلیپین است محیط اطراف و زندگی روزانه خود را بر روی چای کیسه‌ای به تصویر می‌کشد و از سفرهایش الهام می‌گیرد و به جای عکس گرفتن از مناظر همچون تمام گردشگران، آن‌ها را در ابعاد چای کیسه‌ای نقاشی می‌کند.


نقاشی بر چای کیسه‌ای


منبع: 

http://fa.euronews.com/2018/03/10/american-artist-paints-miniature-pictures-on-tea-bags

پنج‌شنبه 17 اسفند‌ماه سال 1396

در خارج از ایران با زباله ها چه کار می کنند؟

بررسی تجربه های جهانی در زمینه مدیریت پسماند

می گویند هر فرد تهرانی به طور متوسط سالانه 6 برابر وزن خود زباله تولید می کند؛ همین طور که حساب کنیم؛ یعنی متوسط سرانه زباله تولید شده در تهران 320 کیلوگرم است. به جمعیت که فکر می کنم، به نظرم این حجم از زباله زیاد هم نیست.
مجله مهرگان نو - بهاران آزادی: می گویند هر فرد تهرانی به طور متوسط سالانه 6 برابر وزن خود زباله تولید می کند؛ همین طور که حساب کنیم؛ یعنی متوسط سرانه زباله تولید شده در تهران 320 کیلوگرم است. به جمعیت که فکر می کنم، به نظرم این حجم از زباله زیاد هم نیست. اما همین که ذهنم به فضای شهری پر می کشد و نگاهی به اطراف می اندازم، ناگهان وحشت می کنم! سطل های زباله ای که پر و البته واژگون شده اند، گربه هایی که در این میان با طیب خاطر به دنبال خوراک شب خود می گردند و موش های خیابان های پرتردد و بزرگ شهر با آن هیکل های عظیم الجثه.

در تهران ما خبری از سطل زباله های رنگی نیست؛ همان سطل زباله هایی را می گویم که برای تفکیک پسماندها طراحی شده و در بسیاری نقاط دنیا از شرق تا غرب به وفور دیده می شوند. ما این جا فقط خاکستری رنگ های بزرگ را داریم، آن هم سر خیابان ها که کلی راه است و مردم ترجیح می دهند زباله های شان را دم در بگذارند که یا گربه ها تفکیکش کنند یا کارتن خواب ها که زودتر از ماشین های شهرداری سر می رسند وضعیت دیگر شهرها هم خیلی با پایتخت متفاوت نیست. اما مدیریت پسماند صحیح چگونه است؟ چطور سوئد و آلمان توانستند قهرمان های محیط زیست لقب بگیرند؟ در مطلب پیش رو تلاش کردیم از تجارب موفق این کشورهای سر در بیاوریم.
 
در خارج از ایران با زباله ها چه کار می کنند؟

آلمان؛ افتخار عضویت در یک شبکه

آلمان در مبارزه علیه انباشت زباله ها بسیار موفق عمل کرده است و امروز برای مردمش مدیریت پسماند یک امر بدیهی تلقی می شود. تولید سالانه 30 میلیون تن زباله خانگی و به طور کل 325 میلیون تن زباله (به علاوه ضایعات ساختمانی و خودرو) و رابطه علت و معلولی میان رعایت نکردن بهداشت شهری و افزایش روزافزون بیماری هایی مانند وبا، تلنگری بود بر ژرمن ها تا از قرن نوزدهم رفته رفته مدیریت پسماند، تکنولوژی پسماند و مقررات لازم را گسترش دهند! مدیریت پسماند در این کشور همچون دیگر کشورها از جمع آوری و دفع مواد زاید آغاز تا مدیریت حرفه ای آن ادامه پیدا کرد؛ تا جایی که در سال های اخیر هدف آلمان از سیاست های اتخاذشده در حوزه مدیریت پسماند، دستیابی به اقتصادی مبتنی بر بازیافت است که باعث صرفه جویی در منابع و کاهش اثرات نامطلوب روی محیط زیست می شود.

کشوری که روزی دفع زباله را تنها راه حل خود در برابر کپه های آشغال می دید، امروز به مرحله ای رسیده که این رویکرد را آخرین راه خود می داند؛ کاهش تولید زباله، استفاده مجدد، بازیافت و بازیابی انرژی برای دولت و مردم آلمان در اولویت قرار دارد و سیستم Green Dot توانسته این معضل را تا حدودی زیاید حل کند. سیستم دوگانه آلمان در جمع آوری پسماندها که حالا به یک سمبل و استاندارد حافظت از محیط زیست در اتحادیه اروپا بدل شده است و به واسطه آن تولیدکنندگان یا فروشندگان باید برای بسته بندی محصولات خود حتما از این سیستم استفاده ولوگوی آن را خریداری کنند؛ هرچه بسته بندی بزرگ تر باشد، مبلغ بیشتری هم باید بابت آن بپردازند. در نتیجه این سیستم هوشمند تولیدکنندگان را بر آن داشت که کاغذ و فلز کمتر و شیشه نازک تر تولید کنند.
 
 در خارج از ایران با زباله ها چه کار می کنند؟

نتیجه ایجاد و راه اندازی چنین طرحی، تولید زباله کمتر و بازیافت راحت تر آن ها بود و در نهایت کاهش حدود یک میلیون تن زباله در سال. اما اصل ماجرا چیز دیگری است، این طرح تمامی موفقیت خود را مرهون سیستم دسته بندی و مرتب سازی دقیق پسماندها می داند و از سال 2015 جمع آوری جداگانه زباله های مختلف شامل کاغذ، شیشه، پلاستیک و زباله های آلی خانگی اجباری شد.

بگذارید این مسئله را در قالب یک مثال شرح دهیم. دولت آلمان در راستای سهولت بازیافت یا استفاده مجدد از زباله، شیشه ها را براساس رنگ به سه دسته تقسیم کرده است. شیشه های سبز، قهوه ای و شیشه های شفاف. بطری های پلاستیکی یا جای روغن هم که جایگاه مخصوص خود را دارند.

آن چه در اقصی نقاط شهرهای این کشور به چشم می خورد، سطل های زباله با رنگ های متنوع است که هرکدام نوعی از پسماند را در خود جای می دهد و در بالاترین سطح، سطل های زباله زردرنگ هستند که به پسماندهای جدی تری مانند آلومینیوم یا پلی استرن و کارتن نوشیدنی اختصاص دارد. دولت آلمان تا به امروز توانسته بیش از 50 درصد مواد ضایعاتی و دور ریختنی خود را بازیافت کند، تا جایی که نام قهرمان محیط زیست دنیا را بر خود نهاده اند.

لیکن به نظر می رسد دستیابی به این امر بدون همکاری میان دولت و ملت امکان پذیر نبوده است؛ آن چه آلمان را در خصوص مدیریت پسماند بی بدیل کرده، استفاده از تکنولوژی های خاص و پیچیده نیست، بلکه فرهنگ سازی و قوانین شدید و سرسختانه ای که دولت این کشور برای بهبود، استفاده مجدد و بازیافت برخی از مواد زائد تصویب کرده، گواه بر این مسئله است.
 
مردم از یک سو موظف به تفکیک زباله های خانگی خود از مبدا هستند و کارخانه ها نیز از سویی دیگر وظیفه دارند تا موادی چون باتری، زباله تجهیزات الکتریکی و الکترونیکی، وسایل نقلیه، زباله های زیست تخریب پذیر را به سرعت به مراکز بازیافت تحویل دهند که اگر غیر این باشد و شخص یا سازمان و صنعتی از این امر اجتناب کند، ملزم به پرداخت جریمه های هنگفت است؛ شاید همین یک دلیل کافی باشد که آلمانی ها تا 90 درصد در برخی از مناطق یا سازمان مدیریت پسماند همکاری و همدلی کنند.

دولت آلمان در اقدامی دیگر از جمله کشورهایی بود که برای نخستین بار پاکت هایی که غذای خرید را جایگزین پلاستیک هایی کردند که سالیان زیاد در طبیعت می ماندند و تجزیه نمی شدند. حتی در بعضی از مارکت ها شما می توانید شانه تخم مرغ قبلی را با خود برده و دوباره آن را پر کنید و به خانه بیاورید و مغازه داران نیز موظف هستند در این راستا به شما کمک کنند.

بیرون از خانه هم که مشکلی پیش نمی آید، شهر پر است از سطل زباله های رنگارنگی که می توانید هر زباله ای را در جای مخصوص خود بگذارید و ممطئن باشید که هر روز یا دو روز یک بار این پسماندها به کوره ها سپرده می شوند. بی شک مردم آلمان از ای که عضو شبکه Green Dot هستند و در تمیزی شهر خود می کوشند، احساس افتخار خواهندکرد؛ در شهرهای آلمان به وضوح شاهد این ضرب المثل هستیم که «شهر ما، خانه ما» 

ژاپن؛ تکنولوژی ناب در خدمت محیط زیست

«پسماند»، هم شما را به دردسر می اندازد و هم همسایگان شما را؛ برای ساخت شهری بهتر و زندگی راحت تر از قوانین محلی برای جمع آوری زباله پیروی کنید. به توکیو یا هر شهر دیگری در ژاپن که وارد شوید؛ نه به عنوان ساکنی جدید که حتی اگر برای سفری چندروزه به این شهرها می روید، همان ابتدای کار یکی از دستورالعمل های 21 صفحه ای برای جمع آوری زباله را در اختیارتان می گذارند که با جمله بالا آغاز می شود. توکیو با داشتن 23 منطقه شهرداری، دارایی 23 سیستم مختلف جمع آوری زباله است که برخی از آنها را روزانه و برخی را هفتگی جمع آوری می کنند؛ به طول مثال زباله های غذا یا کاغذ را روزانه و زباله های شیمیایی و باطری را هفتگی یا حتی ماهانه.

ژاپن از جمله کشورهایی است که بخش اعظم زباله هایش شامل پسماندهای صنعتی می شود اما چه چیزی موجب شد تا این کشور فکری به حال تولید پسماندهای خود کند و مردم به این مسئله اهمیت ویژه ای بدهند و از دستورالعمل های خاصی پیروی کنند؟
 
 در خارج از ایران با زباله ها چه کار می کنند؟

سال 1960 شاید زودتر یا کمی دیرتر از آن، اما در همان زمان ها دولت ژاپن دیگر به این نتیجه رسیده بود که دفن زباله کاری بیهوده است و حتما راه بهتری هم برای خلاص شدن از دست آن همه زباله می تواند وجود داشته باشد؛ سوزاندن پسماندها و بعدها بازیافت، مخصوصا برای وسایل الکترونیکی و آن بخش از تکنولوژی که مدام از رده خارج می شود و جای خود را به پیشرفته ترین های بعدی می دهد، بهترین ایده ای بود که نزدیک به یک دهه قبل به ذهن مقامات این کشور رسید؛ چرا که سرزمین نه چندان فراخ و گسترده ژاپن محل کافی برای دفن زباله نداشت. امروز ژاپن مجهز به بهترین و کاربردی ترین امکانات برای بازیافت و انهدام زباله هاست.
 
زمانی که صحبت از کوره های زباله سوزی به میان می آید، برخی تصور می کنند که احتمالا با محیطی کثیف، گرم و آلوده رو به رو هستند، اما دولت توکیو به لطف فناوری های جدید، پیشرفته و البته سازگار با محیط زیست، توانسته بر این مشکل نیز فائق آید تا جایی که هر سال مدارس این شهر توری را برای بازدید دانش آموزان از کوره های زباله سوزی راه اندازی می کنند. هزاران نفر در سازمان بازیافت زباله شهر توکیو مشغول هستند تا بتوانند زباله ها را به طور 100 درصد از سطح زمین جمع آوری، تفکیک و در د مای 800 درجه سانتی گراد بسوزانند.
 
تکنولوژی های استفاده شده در این سازمان، از آنجا که سازگار با محیط زیست هستند، منجر به کاهش گاز دیوکسین، سولفوراکسید و ذرات معلق ساطع شده از این زباله ها می شوند؛ اما چگونه چنین چیزی امکان پذیر است؛ مگر نه این که با سوزاندن زباله آنچه به جا می ماند، مقدار معتنابهی دود و گاز است؟ خیرا! دودکش های این کوره ها به جای گاز، بخار تولید می کنند و این همان رمز کلیدی است که حالا توکیو را به تمیزترین شهر دنیا بدل کرده است.

از سویی دیگر انرژی گرمایی حاصل از کار این کوره ها، ذخیره و در جهت تولید برق استفاده می شوند و این خود نوعی استفاده مجدد به حساب می آید، اگرچه ژاپنی ها از هر متدی برای تولید برق استفاده می کنند. محصول دیگر کوره های زباله سوزی آب با دمای بالاست که آن هم صرف پرکردن استخرهای شنا و آبیاری گلخانه ها می شود.

سال 1989 را اوج تولید مواد زائد جامد در توکیو می دانند که امروز این کشور توانسته این مقدار را تا 40 درصد کاشه دهد، اگرچه که در این میان رشد جمعیت را نیز باید مدنظر داشته باشیم. دولت ژاپن به همین راحتی هم به این آمار دست پیدا نکرده است؛ از همان سال ها تمامی کارمندان اداره بازیافت، متخصصان و طراحان سه چیز را هدف اساسی قرار داده اند؛ «کاهش»، «استفاده مجدد» و «بازیافت».

در مقاله ای خواندم که برخی از دانش آموزانی که از راه مدرسه و تور به سازمان بازیافت توکیو سرزده و با مدیریت پسماند آشنا می شوند، بعدها این رشته را در دانشگاه انتخاب و این حرفه را بر می گزینند، در مقابل دولت نیز شرایط را برای کار این افراد در شهرهای کوچک تر و حتی خارج از کشور مهیا می کند و آمارها حاکی از آن است که مالزی بیشترین سرمایه را برای جذب این افراد متخصص به کار می گیرد.

از طرف دیگر، اگر دور ریختنی ها از نوع دیگری باشد؛ یعنی شامل وسایل بزرگی مانند مبلمان و دوچرخه، باید با مقامات محلی تماس می گیرند تا ماشین های مخصوصی را به رایگان برای آن ها بفرستند. حتی اگر تصمیم دارند وسایل خانه خود را تغییر داده و از وسایل جدید استفاده کنند، می توانند از مغازه مورد نظر بخواهند تا وسایل قدیمی آنها را جمع آوری کند.

آمریکا؛ پایان جنگ به نفع زمین

1978؛ قانون کنترل و حفاظت از محیط زیست در آمریکا به تصویب رسید تا نقطه عطفی باشد در مدیریت فعال پسماند این کشور. اگرچه پیش تر یعنی سال 1971 شرکتی با نام زباله و خدمات زیست محیطی در امریکای شمالی بر آن شد تا با طراحی امکاناتی تا حدودی قدم در حفاظت از محیط زیست و بازیافت پسماندها بردارد. آمریکایی ها به تنهایی سالانه 220 تن زباله تولید می کنند که تا سال 2010 میلادی، 43 میلیون تن از آن، شامل پسماندهای خطرناک بود. این ترسناک است، اگر تصور کنیم که یک سیستم یا سازمان فعال و پیشرفته وجود نداشته باشد که این پسماندها را مدیریت کند.

جان رابرتز، استاد دانشگاه و کارشناس حفاظت محیط زیست در مقاله ای این گونه می نویسد: «در زمان های قدیم، شاید دو هزار سال پیش، مردم آمریکا در غارها و پناهگاه های اوکلاهاما، آرکانزاس یا میسوری زندگی می کردند و از همان دوران یاد گرفتند که از استخوان حیوانات گرفته تا ذرت، کدو و مابقی وسایل را همان جا بگذارند و بدون هیچ مشکلی مکان را ترک کنند.»
 
 در خارج از ایران با زباله ها چه کار می کنند؟

اما امروز اکثر شهرها در ایالات متحده آمریکا، تمیز و جذاب هستند که این امر به سادگی به دست نیامده است. دولت و سازمان محیط زیست با همکاری یکدیگر متدهای بسیاری را طرح ریزی کرده اند. به طور کلی در آمریکا هشت گروه مدیریتی برای جمع آوری و بازیافت پسماندها وجود دارد که هر کدام به زیرشاخه های متعدد با حیطه اختیارات متفاوت تقسیم می شوند. کاهش منبع تولید زباله و استفاده مجدد، تغذیه حیوانات، بازیافت، کمپوست، تخمیر، محل های دفن زباله، سوزاندن و کاربرد زمین از جمله وظایف این گروه هاست.

اطلاع رسانی و آموزش های بسیار در آمریکا باعث شده تا مردم بتوانند برخی از این تکنیک ها را در منزل یا شرکت های خود به کار گیرند، مثلا استفاده کمتر از مواد یک بار مصرف از جمله این تکنیک هاست.

دولت ایالات متحده آمریکا ار سال 1940، شیوه دفن زباله را امتحان کرد؛ این شیوه ای بود که ژاپن هم قبلا آن را به کارگرفته بود؛ اما آمریکا نسبت به ژاپن مقدار بیشتری زباله را به دلیل وسعت زمین های شان می توانستند دفن کنند، اما این کار از نظر اقتصادی اصلا به صرفه نبود و گاز متانی که تولید می شد، خود دردسری تازه بود.

بیماری هایی که از راه دفن زباله گریبان مردم را گرفته بود نیز در وهله اول باعث شد تا دولت دفع مواد غذایی به ویژه ماهی را قدغن اعلام کند و سپس در سال 1980 بارانی در شمال نیویورک باعث شد تا با نشست زمین، مواد دفعی از طریق کانال های قدیمی به حیاط و زیرزمین خانه ها و مدارس راه پیدا کند و همین کافی بود تا این رویکرد به کلی کنار گذاشته شود.

سوزاندن زباله ها هم داستان دیگری دارد، عملکردی که با انتقاد شدید مردم و دوستداران طبیعت رو به رو شد؛ چرا که آن ها گازهای متصاعدشده را خطر بزرگی برای هوا و محیط زیست می دانستند؛ نخستین کوره های زباله سوزی آمریکا به حدی آلاینده و کثیف بودند که رفته رفته تا اواخر سال 1950 به کل خاموش شدند. اگرچه پس از آن پیشرفت تکنولوژی، کروه ها را نیز تحت تاثیر قرار داد، اما دو شیوه دفع و سوزاندن زباله آن چیزی نبود که آمریکا به آن نیاز داشت. در نیتجه دولت تمرکز خود را بر کاهش پسماندها گذاشت؛ پسماندهای جامد که شامل ضایعات کشاورزی، معدن یا زباله های صنعتی می شد که 88 درصد آن به کشاورزی و معدن اختصاص می یافت و با تدابیری این مواد برای استفاده مجدد بار دیگر با تغییرات کاربری به زمین های کشاورزی یا معادن فرستاده شد.

در این شرایط ضایعات صنعتی را نیز به دو دسته خطرناک و ایمن تقسیم کردند؛ آندسته از این ضایعات راکه خطرناک نبودند، به کوره های زباله سوز فرستادند یا در زمین دفن کردند و براساس قوانین جدی هر صنعت یا کارخانه ای در صورت تولید بیش از اندازه ضایعات صنعتی، موظف به پرداخت بخشی از هزینه سوزاندن آن می شد که در نتیجه صاحبان مشاغل ترجیح می دادند از مواد بازیافتی خود در بازتولید کالا استفاده کنند. اما تکلیف ضایعات سمی و خطرناک چه می شود؟

دولت در اقدامی با به کارگیری تکنیکی خاص این مواد را که عمدتا مایع هستند، در موادی جامد و سنگی تزریق و سپس دفن می کردند تا از احتمال ترکیب با آب های زیرزمینی دور بمانند. با این حال، مدیریت پسماند در آمریکا از آن جهت متمایز است که حمایت های گسترده مردمی را در پشت صحنه خود دارد. شاید اگر روزی مردم ایالات متحده آمریکا با سر دادن شعار «زباله ها را در حیاط خلوت های ما دفن نکنید» و با ایجاد کمپین های مختلف مقابل دولت ایستادگی نمی کردند، امروز سموم کشاورزی و صنعتی، معضلات بس بزرگ تری را پیش روی آن ها می گذاشت. کاهش تولید زباله، کاشت درخت به جای حفر چاه برای دفن پسماندها و استفاده مجدد از ضایعات صنعتی، راز مدیریت پسماند فعال در آمریکا بود.

روسیه؛ تزارها حیران زباله ها

وزارت محیط زیست و منابع طبیعی فدراسیون روسیه در گزارشی آورده است که مردم این کشور سالانه حدود 60 میلیون تن MSW (مواد زائد جامد شهری) تولید می کنند؛ به عبارتی سهم هر نفر سالانه 400 کیلوگرم است. اگرچه به گفته برخی از ساکنان این کشور پنج یا شاید 6 سال است که دولت روسیه با جدیت مدیریت پسماند را اجرایی می کند، اما مدیریت زباله و پسماند در روسیه از کنترل خارج شده و به چیزی بیش از اعلام وضعیت فوق العاده نیاز دارد؛ چرا که به سطح فاجعه باری رسیده است.
 
شکی نیست که یک محیط کثیف تا چه اندازه می تواند بر کیفیت زندگی مردم تاثیرگذار باشد، بماند که بیماری ها و آلودگی آب و هوا را نیز نمی توان نادیده گرفت، اما کارشناسان محیط زیست در مسکو بر این باور هستند که حجم زباله محیط زیست کشور را با مشکل مواجه می کند؛ توانایی دولت و شرکت های دفع زباله در این مسئله از اهمیت ویژه ای برخوردار است.
 
 در خارج از ایران با زباله ها چه کار می کنند؟

پیشتر گفتیم که سالانه 60 میلیون تن زباله در روسیه تولید می شود، اما جالب است که بدانیم از این رقم 25 میلیون تن آن، تنها در مسکو تولید می شود که قسمت اعظم آن را به مراکز دفن زباله منتقل می کنند. دفن زباله از جمله سیستم های ناکارآمد دراین دولت است که امروز تلاش می کنند تا از هر دو تاثیر منفی آن در حیطه محیط زیست و عدم استفاده بهینه انرژی جلوگیری شود. اما این امر به چه میزان امکان پذیر است، آن هم زمانی که مکان های دفن زباله بیش از ظرفیت های شان پر شده اند.

از آن جایی که صنعت پردازش و استفاده از کوره های زباله سوز تنها راه نجات این کشور است، 20 صنعت و نهاد مختلف دست به دست هم داده اند تا شهری مانند مسکو را از شر انبوه زباله خلاصه کنند. مراکز دفن زباله در مسکو به شیوه متداول در همه کشورها عمل می کند که باید زباله ها را در زیر زمین دفن کنند. تا آن جا که مربوط به دفن زباله های خشک است، سازمان پسماند روسیه خوب عمل کرده است. اما مشکل این است که دولت روسیه پسماندهای شیمیایی را هم به همین شیوه دفن می کرد، آلودگی آب و هوا و راه افتادن شیرابه هم ثمره این امر بود تا این که تصمیم بر آن شد که این پسماندها را تجزیه کند؛ یعنی رطوبت و اکسیژن را از آن گرفته، بسته بندی کرده و در خاک فرو کنند.

برای مدت مدیدی این شیوه از پردازش زباله فوق العاده بود؛ بسته بندی پسماندها موجب می شد تا مکان کمتری را اشغال کنند، حتی انتقال آن ها نیز راحت تر و البته کم هزینه تر بود. از جمله نکاتی که دولت روسیه در دفن زباله هایش به آن توجه خاصی داشته، شکل بسته بندی هاست؛ در گزارشی آمده که بسته بندی های مربعی شکل به بسته های دایره و کروی اولویت دارند؛ چرا که جای کمتری می گیرند و تنظیم آنها در خاک و رطوبت گیری آنها ساده تر است. از سویی این امکان را فراهم می کند که لایه های خاک روی آن صاف و هموار باشد تا بتوانند به راحتی از سطح رویی خاک برداشت کنند و حتی تا 10 برابر بتونه کمتری نیاز دارد.

به نظر می رسد که اگر دولت روسیه تلاش کند تا تکنولوژی و فناوری های مدرن دنیا را به خدمت بگیرد، تا سال 2025 می تواند به سیستم بازیافتی سازگار با محیط زیست دست پیدا کند؛ این یعنی بازیافت 45 درصد پسماندهای شهری. این در حالی است که اکنون 92 تا 96 درصد از مواد زائد شهری در روسیه نه بازیافت و نه دوباره استفاده می شوند، اگرچه به سادگی به محل های دفن زباله حمل می شوند، اما در آنجا هم با کوهی از زباله ها مواجه می شویم.
 
چندی پیش با یکی از شهروندان ایرانی مقیم روسیه گفت و گویی داشتم و از او درخصوص مدیریت پسماند و استقبال مردم پرسیدم که نتیجه صحبت های مان را به اختصار می نویسیم: «سیستم جمع آوری زباله از مبدا با استفاده از سیستم شوتینگ زباله است، اکثر ساختمان ها بلند و چند طبقه هستند و توسط کانال های مخصوص به پشت ساختمان ها در زمینی خالی هدایت می شوند و شب هنگام ماشین های حمل زباله تمامی آن ها را جمع آوری می کنند؛ یعنی هیچ ماشین بازیافتی در کوچه ها نمی چرخد که البته این هم یک اشکال اساسی است؛ چرا که تفکیک زباله از مبدا با وجود همه فرهنگ سازی ها باز هم انجام نمی شود. همانند آن چه در تهران خودمان شاهد هستیم، در کوچه سطل زباله های مخصوص و تفکیک شده وجود ندارد، برخلاف این که حتی در جزیره های کوچک مانند ترکیه در کنار استخرهای شنا هم سطل های تفکیک شده کار می گذارند.»

سرگئی دونسکوی، وزیر منابع طبیعی و محیط زیست روسیه بر این باور است که عدم هماهنگی و تعادل میان تولید زباله و محل هایی برای دفن یا سوزاندن آنها، این همه بدبختی و بیماری را به ارمغان آورده است و اگر طی سال های جاری به این معضل پرداخته نشود، روسیه به انبار و کوهی از زباله تبدیل می شود.

چین؛ در محاصره زباله

چین پرجمعیت ترین کشور دنیا با بیش از 1.3 میلیارد نفر جمعیت، چگونه می تواند معضلات زیست محیطی خود بالاخص پسماندها را مدیریت کند؟ مدیریت زباله های شهری یعنی تعامل با محیط زیست که بنابر بسیاری از فاکتورها در کشورهای مختلف برنامه ریزی می شود، از شرایط اقتصادی و وضعیت سیاسی گرفته تا شرایط و ترکیب بندی اجتماعی. در برخی از کشورها مدیریت پسماند امری معمول و پایدار است و در برخی دیگر مانند چین به چالشی اساسی بدل می شود.

جمهوری خلق چین در 30 سال گذشته جهتش سریعی داشته تا جایی که شیوه و سبک زندگی مردم به کلی تغییر کرده است. اگر مدیریت زباله در چین به درستی و با برنامه اتفاق بیفتد میتواند منبع درآمد و علاوه بر آن راه حلی برای مسایل مربوط به عدالت اجتماعی شهری باشد.
 
در خارج از ایران با زباله ها چه کار می کنند؟ 

چین 300 میلیون تن زباله در سال تولید می کند که عمدتا مربوط به زباله های خانگی و شهری است. در حال حاضر خدمات مدیریت زباله در چین به طور نامرتب، زباله ها را از سطح شهر جمع آوری و سپس به محل دفن یا کوره های زباله سوز انتقال می دهد. معضل اصلی این است که حتی اگر در بعضی از شهرها سطل زباله های تفکیک شده هم قرار داشته باشند، ماموران شهرداری هنگام جمع آوری، پسماندها را بدون درنظر گرفتن دسته بندی و تفکیک به ماشین های حمله زباله منتقل می کنند.

ترکیب و میزان این زباله ها، دفن یا سوزاندن آن ها را با مشکل رو به رو کرده است. سیستم دفن زباله در جمهوری چین مانند همان چیزی است که در دیگر کشورها شاهد بودیم، با همان مشکل که در نبود اکسیژن زباله ها تجزیه نمی شوند. چینی ها مشکل اساسی دیگری هم دارند؛ از آن جایی که اکثر مواد زائد تولیدشده ناشی از زباله های آلی هستند، گازهای متصاعدشده اصلا قابلیت احتراق ندارند، پس عملا سوخت به دست آمده ناکارآمد است.

تازه اگر چین بتواند با استفاده از تکنولوژوی های روز شرایط بازیافت را مهیا کند، باز هم نیازمند برنامه ای منسجم برای فرهنگس ازی است؛ چرا که مردم چین نیازمند تغییر اساسی در شیوه مصرف خود و تولید زباله ها و سپس رفتارهای پس از آن هستند. اگر زیرساخت های ضعیف و سیستم جمع آوری، سرمایه گذاری و اجرایی مدیریت پسماند فعلی در چین استمرار پیدا کند، نابرابری های اجتماعی برای مهاجران روستایی که به شهر وارد می شوند و وضعیت اجتماعی و اقتصادی پایین دارند، بیشتر می شود. شاید بپرسید این دو مسئله چه ارتباطی با یکدیگر دارند؟

محل های دفن و سوزاندن زباله در چین به حومه شهرستان هایی که در آن مهاجران فقیر زندگی می کنند، انتقال داده شده است؛ یعنی این افراد به طور مستقیم در معرض بخارات سمی حاصل از سوزاندن، اختلالات ناشی از حمل و نقل زباله و آلودگی آب، هوا و خاک زندگی می کنند. نتیجه چه می شود؟ قسمت های درونی شهر تمیز می مانند و حومه را آشغال فرا می گیرد.

در همین راستا نیز فیلمی مستند با نام «پکن در محاصره زباله ها» سال 2011 به نمایش درآمد تا زندگی زباله گردهای پکنی را به تصویر بکشد. همان هایی که از فقر زیاد به شهرها مهاجرت کرده و حالا شغل زباله گردی را برگزیده اند. اما شاید چین در سال های اخیر پس از تولید و پخش این مستند، تغییرات محسوسی را در سیستم بازیافت و مدیریت پسماند خود داشته است؛ برخی کتاب ها و مقالاتی که در این خصوص وجود دارد، می نویسند که درحال حاضر صنعت بازیافت ین آن قدر کارآمد است که اگر یک بار از زباله های چینی به یک محل دفن برسد، موادی که قابل استفاده مجدد یا قابل بازیافت باشند، در آن مکان به مقدار بسیار کم باقی مانده اند.

اما باز خود این افراد درخصوص این که تا چه اندازه این تغییرات پایدار هستند، می گویند که بدون کارگران زباله دان های چینی، مشکل حتی بدتر هم می شود؛ چرا که با صرف نظر از صنعت بازیافت، برداشت از معادن و جنگل تراشی در چین افزایش خواهدیافت. اما فضای محل های دفن و سوزاندن زباله در چین پر از لجن و پلاستکی های سوخته است، تا حدی که احساس ترس و وحشتی را در انسان ها به وجود می آورد. اما تنها یک راه حل برای آن وجود دارد، آن هم این است که مردم خرید این همهز باله و نخاله را متوقف کنند.
 
کارشناسان معتقدند چینی ها باید آلمان را به عنوان الگوی موفقی برای خود در نظر بگیرند و تلاش کنند تا فرایندهای لازم برای دستیابی به مدل موفق مدیریت پسماند را در کشور خود اجرایی کنند. چنان که به نظر می رسد، این کشور به دلیل انبوه جمیعت قادر نیست در هیچ کدام از این مراحل به تنهایی پیشرفتی داشته باشد، به تعبیری دیگر حمایت و همکاری مردم در کشوری چون چین از ملزومات است.

شخصی در خاطرات خود می نویسد وقتی به یکی از مناطق روستایی نزدیک پکن سفر کردم. از معلم مدرسه پرسیدم این جا سطل زباله ای نیست؟ او خندید گفت نه، البته که نه؛ چون ما در پکن سیستم پردازش پسماند نداریم. بیرون از این جا تنها توده ای بزرگ از زباله قرار دارد.
منبع : سابت برترین ها
http://www.bartarinha.ir/fa/news/432045/
سه‌شنبه 14 دی‌ماه سال 1395

روش‌‌های ساده برای کاهش پسماند در خانه

اگر علاقمند به کاهش پسماندها و محافظت از کره زمین باشیم، همواره مجال برای این کار وجود دارد.
به گزارش ایرنا، کاهش پسماندها ایده‌ای فراگیر و گسترده است، با این وجود می‌توان اجرای آن را از خانه آغاز کرد.

تغییراتی جزیی مانند به کارگیری ساک خرید پارچه‌ای به جای کیسه‌های پلاستیکی یا اقدام در جهت یافتن کاربردهایی برای قوطی‌ها و بطری‌های مصرف شده می‌تواند در حجم زباله‌های خانه شما تغییر عمده‌ای به وجود آورد.

به واقع با چند تغییر زیر می‌توانید پسماندهای خانه خود را کاهش دهید:

قوانین بازیافت را بدانید
از پیچیدگی الگوها و مقررات مرتب‌سازی و تفکیک زباله نگران نشوید، با کمی بررسی متوجه می‌شوید که هدایت و پیشبرد یک برنامه هدفمند بازیافت کاملا ساده است. لازم است که از ابتدا و هر اندازه که امکان دارد، از وسایل بسته‌بندی قابل استفاده مجدد در منزل استفاده شود و در مرحله بعد، بازیافت بهترین گزینه است که از حجم زباله تولیدی خانه شما کم می‌کند.

کیسه‌های پلاستیکی را کنار بگذارید
یکی از ساده‌ترین روش‌ها برای کاهش پسماند تولید شده در منازل، به کارگیری کیسه‌های قابل استفاده مجدد هنگام خرید است. به جای متکی بودن به کیسه‌های پلاستیکی فروشگاه‌ها، از ساک‌های خرید پارچه‌ای برای گردآوری و انتقال مواد غذایی مورد نظر استفاده کنید. همچنین بهتر است تعدادی از این کیف‌های پارچه‌ای را در خودروی خود داشته باشید.

یک برنامه غذایی تدارک ببینید
پسماندهای غذایی بخش عمده‌ای از زباله را در بیش‌تر خانواده‌ها تشکیل می‌دهد، اما پیروی مصرف کنندگان از یک قاعده کوچک می‌تواند مانع از تولید قابل توجه زباله شود؛ برنامه غذایی داشته باشید و در راستای آن، تنها سبزیجاتی را بخرید که مطمئن هستید مصرف می‌کنید. به نظر کار راحتی است اما اگر بدانید چه مقدار مواد غذایی به طور مرتب دور ریخته می‌شود، مبهوت می‌شوید.

از ظروف قابل استفاده مجدد برای نگه‌داری استفاده کنید
زمانی که مواد لازم و مایحتاج خود را تهیه کردید، مرحله بعدی نگه‌داری و ذخیره کردن آنها در ظروفی است که کیفیت خوبی دارند و سبب افزایش طول عمر و تازه ماندن مواد غذایی می‌شوند.

ظروف با کیفیتی که هوا به داخل آنها نفوذ نمی‌کند، برای نگه‌داری مواد غذایی مثل غلات، حبوبات و اقلامی که زود طعم و مزه کهنگی می‌گیرند، گزینه خوبی هستند.

به کمپوست مبادرت کنید
مقدار زیادی از مواد غذایی که هر روز راهی سطل زباله می‌شود، می‌تواند تجزیه شود و به زمین بازگردد. اگر خانواده‌ها فضای کافی داشته باشند، می‌توانند با کمپوست مواد غذایی فاسد شده (تجزیه مواد آلی فاسد) کود مغذی برای فضای سبز خانه خود تهیه کنند.

لوازم را به جای دور انداختن تعمیر کنید
آخرین باری که یک وسیله خراب را به جای بیرون انداختن و خرید نوع جدید تعمیر کردید، به یاد دارید؟ خرید محصولات باکیفیت و تعمیر کردن آنها در صورت نیاز، برای محیط زیست بهتر از خرید کالای ارزان قیمت و مواد یک بار مصرف است.

استفاده از بشقاب‌های یک بار مصرف را کنار بگذارید
حتی اگر شستن ظروف برای شما خیلی دشوار است، به کارگیری ظروف کاغذی و پلاستیکی با توجه به پسماند حاصل از آنها، توجیه ندارد. وابستگی به استفاده از ظروف کاغذی و پلاستیکی را کنار بگذارید و از دستان خود برای شست و شوی ظروف کار بکشید.

از خرید بطری‌های پلاستیکی آب خودداری کنید
بطری‌های پلاستیکی آب و فنجان‌های کاغذی قهوه بخش قابل توجهی از پسماندهای خشک هستند لذا با تهیه یک بطری بادوام و فلاسک قهوه می‌توانید هر جا که بخواهید نوشیدنی خود را حمل کنید، علاوه بر این، احساس خوب موثر بودن پیدا می‌کنید.
سه‌شنبه 14 دی‌ماه سال 1395

تولید سرانه پسماند در مناطق برخوردار تهران بیشتر از ۸۵۰ گرم است


سرانه تولید پسماند در کشورهای توسعه یافته، کمتر از نیم کیلو گرم‌است؛ یعنی هر شهروند اروپایی در هر روز تقریبا کمتر از ۵۰۰گرم پسماند تولید می‌کند.

این در حالی است که سرانه تولید پسماند در شهر تهران در حدود بیش از 850 گرم است؛ یعنی چیزی نزدیک به یک کیلوگرم.

این آمار بیانگر سرعت حیرت آور شهروندان تهرانی برای نابودی منابعی است که زمین در اختیار ما گذارده است. تولید سرانه 900گرم زباله در شهری مانند تهران تنها نه از منظر اقتصادی که از منظر زیستی نیز یک بحران جدی است. نکته عجیب‌تر آنکه میزان تفکیک پسماند در شهر تهران با وجود تلاش مدیریت شهری هنوز فراگیر نشده است.


شهروندان برخوردار تهرانی بیشترین سهم را در تولید پسماند دارند به‌نحوی که مناطق برخوردار شهری با سرانه بالغ بر 850گرم بیشترین میزان تولید پسماند در پایتخت را دارند و شهروندان مناطق کمتر برخوردار با سرانه تولید 600گرم کمترین پسماند را تولید می‌کنند. 2منطقه شهر تهران نیز به‌دلیل وجود مراکز تجاری سرانه پسماندشان بالای یک کیلوگرم است.


مدیرعامل سازمان پسماند شهر تهران از رابطه معنادار تولید پسماند در شهر تهران با سطح معیشتی خانواده‌های تهرانی خبر داده است. حسین جعفری در این‌باره گفته است که تولید پسماند با سطح معیشتی خانواده‌ها رابطه مستقیمی دارد به‌گونه‌ای که به هر میزان که درآمد خانواده‌ها بیشتر بوده و سطح بالاتری داشته باشد، تولید پسماندهایشان بیشتر خواهد بود.


انتظار این است که در مناطق برخوردار به لحاظ معیشتی، رویکرد تولید پسماند نیز با توجه به سطح دانش و تحصیلات افراد، کاهش یابد.

مدیرعامل سازمان مدیریت پسماند شهرداری تهران با بیان اینکه سرانه تولید پسماند در مناطق 22گانه شهر متفاوت است، اضافه کرد: به‌عنوان نمونه در بازار تهران به‌دلیل‌اینکه خرید و فروش بیشتر بوده و کاغذ و مقوای بیشتری در بازار مورد استفاده قرار می‌گیرد، تولید پسماند خشک بسیار بالاست. بنابراین در منطقه12 تولید پسماند از جنس کاغذ و مقوا بیشتر از سایر مناطق است.


جعفری با بیان اینکه از بین مناطق 22گانه شهر تهران منطقه6 به‌دلیل وجود ادارات مختلف در سطح منطقه پسماندهای اداری بیشتری دارد، ادامه داد: این موضوع در سطح هر ناحیه و بسته به پرتراکم بودن هر ناحیه در هر منطقه متفاوت خواهد بود. در شهر تهران روزانه 7500تن پسماند تولید می‌شود. این پسماند شامل خاک و نخاله و شن و ماسه‌ای است که در زمان جمع‌آوری پسماند، توسط نیروهای خدمات شهری جمع‌آوری می‌شود. به گفته مدیرعامل سازمان پسماند شهر تهران پس از پردازش پسماندهای شهر تهران، پسماند خالص تولیدی شهر تهران به‌طور متوسط روزانه در حدود 5800تن است.


2منطقه تجاری سردمداران تولید پسماند

براساس آمار سازمان پسماند، در 9ماهه سال93 پسماند تولیدی شهر تهران در حدود 5هزارو952 تن اعلام شده است. ‌ 2 منطقه12 با تولید سرانه پسماند یک کیلو و 224گرم و منطقه6 نیز با تولید یک‌کیلوو185 گرم بیشترین میزان پسماند را در شهر تهران تولید می‌کنند. البته بخش عمده‌ای از پسماند تولیدی این مناطق پسماند خانگی نبوده و بیشتر پسماند تجاری است.


بیشترین‌ها و کمترین‌ها

‌براساس اطلاعات‌دریافتی از آمار تفکیک پسماند‌ در سال 92 مناطقی که بیشترین و کمترین میزان تولید و تفکیک زباله را دارند در جدول زیر مشخص شده اند.

جدول

سه‌شنبه 14 دی‌ماه سال 1395

یافتن حلقه مفقوده ازدواج

 زنی که حلقه ازدواجش را گم کرده بود بیش از ۲۰۰کیسه زباله‌تر و خشک را زیر و رو کرد تا سرانجام حلقه مفقوده را یافت. این زن 34ساله که برای جشن شکرگزاری و پخت‌وپز انگشترش را درآورده بود، در مجموع 30 تن زباله را گشت تا آن را دوباره پیدا کند. گفتنی است کارگر‌های جمع‌آوری‌کننده زباله نیز هنگامی که قصد و علاقه این زن به انگشتر ازدواجش را دیدند، برای یافتن آن به او کمک کردند.


دوشنبه 13 دی‌ماه سال 1395

بازیافت مواد زائد جامد


بازیافت چیست؟

بازیافت به معنی استفاده دوباره می‌باشد. روزنامه‌ها برای تولید روزنامه جدید استفاده شوند. قومی‌ها آلومینیومی می‌توانند برای تولید قوطی‌های آلومینیومی جدید استفاده شوند. بطری‌های شیشه‌های می‌توانند برای ساخت بطری جدید استفاده شوند. اجازه دهید، نگاهی به تعدادی از فواید بازیافت بیاندازیم. حلقه بسته بازیافت که یک محصول قدیمی را به محصولی از همان تبدیل می‌کند

این به این معنی تبدیل قوطی‌های آلومینیمی به قوطی‌های جدید آلومینیومی یا بطری‌هایش شیشه‌ای قدیمی به بطری‌های شیشه‌ای جدید می باشد. تبدیل لیوان‌های شیر پلاستیکی به گلدان‌های گل یک حلقه بسته بازیافت نیست زیرا یک محصول دیگر ساخته می‌شود. حلقه بسته بازیافت آرمانی می‌باشد زیرا مجبور به امیدواری راجع به خرید قوطی‌های آلومینیومی نیستند، آنها می‌دانند که مردم می‌خرند. اما ممکن است گلدان گل بازیافت شده صادق نباشد.

بازیافت قضایای دفن زباله‌ها را ذخیره می‌کند.

آمریکایی‌ها، هر ساله زباله بیشتری تولید می‌کنند، بیشتر آنها در محل‌های دفن زباله دفن می شوند. مشکل چیست؟ خوب این موضوع هزینه بر و مشکل حفر محل‌های دفن زباله جدید یا ساختن کوره‌های جدید وجود دارد. بازیافت یک راه برای کاهش مقدار زباله‌ دفن شده می‌باشد.

بازیافت می‌تواند هزینه دفع زباله را کاهش دهد.

خلاصی از زباله‌ها حرف آسانی نیست، کامیونهای زباله در زباله‌‌دانی‌ها نیاز به پول دارند. این پرداخت حق الزحمه خالی کردن آشغال، که بر پایه وزن و حجم زباله تعیین می‌شد. حق الزحمه خالی کردن آشغال در مناطق مختلف متفاوت است، اما در هر جایی در حال بالا رفتن می‌باشد. در ورمونت، یک زباله‌دانی، در حدود 65 دارد در تن برای زباله‌ای که دریافت می‌کند، هزینه دارد. بازیافت هزینه حمل دفن زباله را کاهش می‌دهد زیرا زباله کمتری دفن می‌شود. البته هزینه‌های دفن زباله در مقابل هزینه‌‌های بازیافت شده سنجیده می‌شود. در سالهای اخیر، بازیافت یک کار سودمند شده است. از سال 1993، قسمتی توسط مرکزهای فرآوری بازیافت پرداخت می شده، ظرفهای شیشه شفاف تا بیشتر از 75 درصد افزایش یافته است. در طی همان دوره، هزینه روزنامه‌های قدیمی تا 1000 درصد بالا رفته است. شهرهای ساحلی تا ساحل در حال تبدیل زباله‌های بی‌ارزش خود به پولهای با ارزش هستند

بازیافت می‌تواند انرژی ذخیره کند.

همیشه برای ساختن یک محصول از مواد بازیافتی انرژی کمتری نسبت به ساخت آن از مواد جدید مصرف می‌شود. استفاده از تکه آلومینیوم بازیافت شده برای ساختن قوطی‌های آلومینیومی، برای مثال، 96 درصد انرژی کمتری نسبت به ساختن آن از کاناسر بوکسیت یا مواد خام مورد استفاده در ساختن آلومینیوم مصرف می‌کنند. یک استثناء در بازیافت = ذخیره انرژی مربوطه به پلاستیک می‌باشد. گاهی اوقات انرژی بیشتری برای بازیافت پلاستیک نسبت به ساخت آن از مواد جدید مصرف می‌شود

بازیافت منابع طبیعی را ذخیره می‌کند

منابع طبیعی شامل زمین، درختان، کانی‌ها و آب میباشند. با استفاده بیشتر از یکبار از مواد، ما منابع طبیعی را حفظ می‌کنیم. در مورد کاغذ، بازیافت آن باعث ذخیره درختان و آب می‌شود. ساختن یک تن کاغذ از ذخایر بازیافت شده تا حدود 17 درخت را ذخیره و 50 درصد آب کمتری استفاده می‌کند

بازیافت می‌‌تواند آلودگی آب و هوا را کم کند

استفاده از تکه آلومینیومی بجای کانسار بوکسیت برای ساختن محصولات آلومینیومی جدید، باعث کاهش آلودگی آب و هوا تا95 درصد می‌شود. اگر شما می‌خواهید کاری برای محیط زیست انجام دهید، قوطی‌های آلومینیومی را بازیافت کنید.

محل بازیافت

بیشتر مردم فکر می‌کنند که آمریکا باید بیشتر زباله‌های خود را بازیافت کند، حتی کارشناسان هم روی بهترین روش موجود با هم توافق ندارند. آیا جوامع باید باقی‌مانده را به صورت بازیافت شوند و انتخاب کنند. یا آیا این تمرین برای بودجه‌های شهرهای بزرگ خیلی گران می‌باشد؟

مسئله بازیافت جلوی کار جمع کنندگان سنتی زباله (گروه‌های بزرگ مدرسه‌ای) برای بدست آوردن پول برای باشگاه‌هاشان را می‌گیرد؟ بگذارید نگاهی به روشهای قابل بازیافت که می‌تواند جمع آوری شود.

مجموعه‌های کناره جاده

مواد قابل بازیافت خود را در کنار جاده یا در مکان‌های طراحی شده برای این ساکنان (مردم) موضوع می‌گذارند. جوامع ممکن است به مردم برای دسته‌بندی مواد قابل بازیافت خود نیاز داشته باشند نظیر قوطی‌های آلومینیوم، روزنامه‌ها و شیشه‌ها یا به ظرف‌های جداگانه یا ممکن است با هم ترکیب شوند. برنامه مجموعه‌های کنار جاده‌ای به نرخ بالای بازیافت خود می‌بالد. تعدادی از کارشناسان می‌گویند که بازیافت کنار جاده‌ای که در سرتاسر کشور وجود دارد، می‌توانست حجم مواد زائد جامد تا 15 ـ 20 درصد کاهش دهد

برنامه‌های بازیافت در ایالات متحده در حال رشد می‌باشند

رسانه‌های جمعی و حرکات زیست محیطی روی مشکل زباله‌های کوهستانی متمرکز شده‌اند. آمریکائیها فقط 6 درصد در سال 1960 و 16درصد در سال 1990 بازیافت کرده‌اند، اما ما امروزه 30 درصد بازیافت کرده‌ایم.

مراکز ریختن زباله

در بعضی نواحی، مردم مواد قابل بازیافت خود را به مراکز جمع‌آوری آنها می‌آورند. این باعث ذخیره هزینه جامعه از مجموعه‌های کنار جاده‌ای میشود ساکنان برای آمدن به این مرکز بدون هیچ پولی یا پول کمی اعتماد می‌کند. و آنها معمولاً باید، مواد را خرد، دسته‌‌بندی و تمیز کنند.

ماشینهای فروش معکوس

در بسیاری از مکانها، ماشینهایی وجود دارد که ظرف‌های آشامیدنی استفاده شده را می‌پذیرید و هزینه ذخیره کننده آن در آن لحظه می‌پردازد. ماشینهای فروش و معکوس مطلوب هستند زیرا آنها معمولاً در بیرون یا خارج خواربار فروش قرار دارند.

سپرده‌ها

چندین ایالت یک سپرده 5 تا ده درصدی روی بطریها و قوطی‌های قابل تبدیل اعمال کرده‌اند. مشتریها سپرده‌های خود را پس می‌گیرند. زمانی که آنها ظرف‌ها را برای بازیافت به فروشگاه‌ها می‌آورند. این پول بطری نامیده می شود. ایالات قوانین سپرده‌گذاری برای مبارزه با مشکلات وضع کرده‌اند. حالا آنها یک قدم جلوتر از مسابقه هستند. سپرده‌ها به مشکلات دفع مواد زائد جامد همچنین کمک می‌کند.

جمع‌آوری زباله توسط داوطلبان

این بازیافت یک روش قدیمی می‌باشد. گروه‌های جامعه، نظیر گروه‌های یکتایی و بوی اسکات، مواد قابل بازیافت برای بدست آوردن پول برای باشگاه‌هاشان را جمع می‌کنند. این گروه‌ها معمولاً فقط آلومینیوم و روزنامه‌ها را بخاطر اینکه ارزش تکه‌ای بودن آنها بیشتر از سایر مواد قابل بازیافت می‌باشد جمع‌آوری می‌کنند.

راههای موفقیت در بازیافت برنامه‌ها

کارشناسان بر سر این موضوع که آیا آمریکائیها باید بخاطر بازیافت مواد زایدشان سوال پرسیده شوند، (یک برنامه داوطلبان) یا آیا آنها نیازمند قانون برای بازیافت زباله‌هایشان هستند (برنامه‌ حمایتی) مباحثه دارند.

بازیافت حمایتی

تعدادی از جوامع قوانینی را تصویب کرده‌اند یا از اموری حمایت کرده‌اند که شهروندان حداقل تعدادی از زباله‌های خود را بازیافت می‌کنند. به طور شاخص، ساکنان این جوامع، روزنامه‌ها، آلومینیوم، شیشه‌ها و دیگر مواد قابل بازیافت از باقیمانده زباله را جدا می‌کنند.

برای جوامع دیگر ممکن است فقط روزنامه‌ها برای بازیافت جدا شود. ساکنانی که قوانین بازیافت محل را نپذیرفته‌اند ممکن است جریمه شوند یا زباله‌هایشان ممکن نیست جمع‌آوری نشود. در تلاش برای تشویق به بازیافت جوامع زیادی برنامه‌های پرداخت به شخص برای خارج کردن اشغال را پذیرفته‌اند. ساکنان جوامع هزینه ظرفهای زباله‌ای که آنها برای جمع‌آوری ترتیب داده‌اند را پرداخت‌ می‌کنند.

مواد قابل بازیافت ما از هیچی بدست می‌آید، سالی کنت، ساکن سلاتل توضیح‌ می‌دهد. اما ما 15 دلار در ماه برای یک سطل 30 گالنی زباله که قابل بازیافت نمی‌باشد، پرداخت می‌کنیم. اگر ما کار بازیافت را خوب انجام ندهیم، ما به دو سطح آشغال نیاز خواهیم داشت که هزینه آن دو برابر میشود.

بازیافت داوطلبانه

تحت عنوان یک بازیافت داوطلبانه، ساکنین برای بازیافت زباله‌هایشان تشویق می‌شوند اما نیاز ندارند که حتماً این کار را انجام دهند. ساکنینی که بازیافت انجام نمی‌دهند، به هیچ‌وجه جریمه یا تنبیه نمی‌شوند. آیا برنامه‌ها حمایتی در عمل بازیافت انجام نمی‌دهند، به هیچ وجه جریمه یا تنبیه نمی‌شوند. آیا برنامه‌های حمایتی در عمل بازیافت بهتر است یا برنامه‌های داوطلبانه؟ آمارها نشان می‌دهد که برنامه‌های حمایتی موفق‌تر هستند. در برنامه‌های داوطلبانه، در حدود جامعه عمل بازیافت را انجام می‌دهند. در برنامه‌های حمایتی، حدود  جامعه بازیافت انجام می‌دهند. چرا مردم بیشتری تحت برنامه‌های بازیافت حمایتی، بازیافت نمی‌کنند؟ جواب ساده است. اجباری کردن قانون غیر عملی می‌باشد این به معنی است که با گذشتن از یک سطل زباله به سطل دیگری می‌توان فهمید که چه کسی در حال بازیافت می‌باشد. نیویورک سیستی، که 24 میلیون جمعیت‌ دارد، تنها شهر بزرگی است که برنامه‌های خود را اجباری می‌کند. بخش بهداشت، شهر، تعدادی از کارمندان خود را به جستجوی خوب در سطح اشغالهای ساکنین در هر مورد، مطالعات جدید پیشنهاد می‌کند که برنامه‌های بازیافت موفقیت‌آمیز، برنامه‌هایی هستند که بازیافت را برای مردم آسان می‌کنند. مهمترین برنامه بازیافت موفقیت‌آمیز، برای ساکنان ظرفهای بخصوصی برای زباله‌هایشان فراهم کرد و مواد قابل بازیافت شده را هفتگی همراه با بقیه آشغال جمع‌آوری می‌کرد. آسودگی و راحتی کلیدهای موفقیت هستند

تصمیم زمانبازیافت

آیا بازیافت همیشه معنی می دهد؟ نه همیشه

بازیافت به نشر می رسد که فرایند بزرگی باشد اما بازیافت هزینه پولی و مصارف انرژی دارد . بازیافتی ها جمع شده ، ذخیره شد و به صورت مدیریت بازیافت فروخته شده و به محصولات جدید تبدیل می شوند

تجمع مواد قابل بازیافت فقط اولین قسمت داستان است .ما می توانیم شهروندان خوبی باشیم و زباله هایمان را بازیافت کنیم . اما اگر هیچ کسی نخواهد مواد مقابل بازیافت را بفروشد ما نمی توانیم خیلی ورزیده شویم

به عبارت دیگر هر کسی که مجبور است که روزنامه های قدیمی را بخرد ، زیرا استفاده از آنها برای ساخت محصول کاغذی جدید نسبت به استفاده از ذخیره کاغذی طبیعی ارزانتر است

چه اتفاقی می افتد اگر مواد قابل  بازیافت را نخرد ؟ساحل شرقی این مشکل را چند سال قبل تجربه کرده است زمانی که تقاضا بیشتر از عرضه روزنامه های قدیمی بود . جوامع در ساحل شرقی ، روزنامه ها را برای بازیافت جمع آوری کردند ، اما هیچ کس آنها را نمی خردید . روزنامه ها فقط در اطراف خانه ها منتظر زندگی دوباره بودند.

این بازیافت نیست . بازیافت به معنی ساختن چیزی جدید از چیزی قدیمی می باشد . جمع کردن اولین مرحله می باشد . خبرهای خوبی برای ساحل شرقی وجود دارد . از مشتریانی که تقاضای محصولات کاغذی بازیافت شده را داده اند متشکریم ، تقاضای بیشتر از عرضه روزنامه تمام شده است . امروز بیشتر بازیافت کنندگان مشتاق کارکردن زیاد روی کاغذهای استفاده شده می باشند.

راهنمای بازیافت :

چگونه

نمی تواند بازیافت شود

می تواند بازیافت شود

ماده

آبکشی کردن ، در آوردن درپوش ، جدا کردن با گردونه

نمی تواند بازیافت شود لامپ روشنایی ، ظروف ها ، ظروف پیرکس و کریستال

می تواند بازیافت شود کوزه ها  بطری ها تمییز ، سبز ،  زرد کهربایی

شیشه

تمییز نگاه داشتن

موم  پلاستیک-زرورق- چسب  مایع

روزنامه  جعبه ها  کارتن تخم مرغ  کتابها  کاغذ ها  اداری سفید

کاغذ

آبکشی و رویه کردن

--

تمام آلومینیم ها  قوطی ها  پنجره های قدیمی ،  اسباب و اثاثیه

آلومینیم

آبکشی و رویه کردن

--

فولاد و قلع

فولاد
آبکشی

با بازیافت کننده هماهنگ شود

تمام پلاستیک ها

پلاستیک
 منبع: http://www.ngdir.ir
دوشنبه 13 دی‌ماه سال 1395

افزایش بازیافت نفت با قراردادهای جدید نفتی

عضو کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی گفت: افزایش بازیافت در میدان‎های نفتی به دلیل اهمیت زیاد آن برای کشور، یکی از اهداف الگوی جدید قراردادهای نفتی است.

به گزارش خبرآنلاین از پایگاه اطلاع رسانی وزارت نفت، «جلال میرزایی» درباره افزایش ضریب بازیافت در میدان های نفتی گفت: یکی از اهداف پیش بینی شده برای الگوی جدید قراردادهای نفتی، افزایش بازیافت در میدان های نفتی است و الگوی جدید در تحقق این برنامه موثر است.

عضو کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی افزود: استفاده از فناوری و سرمایه گذاری برای افزایش بازیافت نفت ضروری است و روش های سنتی، کارآیی و اثربخشی کافی را ندارد.

میرزایی گفت: در شرایط نبود فناوری موثر، حجم زیادی از منابع نفتی قابلیت استخراج ندارد و اقدام ‎هایی مانند تزریق آب یا گاز فقط بخشی از تولید را افزایش می دهد.

وی با اشاره به اینکه عمر میدان های نفتی کشور از نیمه گذشته و تولید را تحت تاثیر قرار داده است، گفت: امیدواریم وزارت نفت در جهت پیش بینی شده برای جذب سرمایه گذاری لازم برای میدان ‎های مشترک و افزایش بازیافت با تکیه بر الگوی جدید قراردادهای نفتی، حرکت خود را ادامه دهد.

بیژن نامدار زنگنه وزیر نفت به تازگی، محور و هدف اصلی صنعت نفت در اجرای الگوی جدید قراردادهای نفتی را ازدیاد برداشت از مخازن عنوان کرد و گفت: امیدوارم این هدف به یک خواست ملی بدل شود.

مدیرعامل شرکت بهره برداری نفت و گاز مارون نیز 19 مهر ماه اعلام کرد: افزایش 20 درصدی بازیافت نفت در نیمه نخست سال جاری در این شرکت صرفه اقتصادی بیش از 100 میلیارد ریالی به همراه داشته است.

جهانگیر پورهنگ در جلسه پیش بینی پنجساله بهره دهی چاه های شرکت نفت و گاز مارون٬ با اشاره به نگهداشت تولید نفت خام٬ گاز و مایعات گازی این شرکت در نیمه نخست امسال٬ مهمترین اقدام های انجام شده را از سوی این شرکت تشریح کرد.

وی با اشاره به بازیافت نفت با دستگاه های فرآورش و تفکیک گر سیار نفت٬ افزود: در نیمه نخست امسال٬ با استفاده از دستگاه های MOS و MOT شاهد بازیافت 99 هزار و 800 بشکه ای نفت در این شرکت بودیم.

پورهنگ افزود: بازیافت نفت خام در این شرکت از فروردین تا شهریورماه امسال 21 درصد در همسنجی با پارسال افزایش یافته که صرفه اقتصادی بیش از 100 میلیارد ریالی را به همراه داشت.

وی درباره پساب های نمک زدایی تصریح کرد: از ابتدای سال تاکنون نزدیک به ٩٧ درصد از پساب واحدهای نمک زدایی به چاه های دفعی تزریق شده است.

منبع: سایت خوان روزنامه دنیای اقتصاد

   1       2       3    صفحه بعدی